Foto Lubbert Boersma
Snippendag
Waarschijnlijk heel herkenbar voor vogelaars. Je hebt vogels die tot je verbeelding spreken en vogels die HEEL ERG tot je verbeelding spreken. Vogelwaarnemingen waarvan je uit je dak gaat. Afgelopen maandag had ik weer zo’n HEEL ERGE dag. Waar gaat dit over? WATERSNIPPEN!
Velen hebben een zwak voor deze magische soort. Daar behoor ik ook toe. Hoe is dat zo gekomen. Als beginnend vogelaartje van 10 jaar – tot mijn eerlijkheid moet ik bekennen dat dat omstreeks 1963 was – ging ik regelmatig met een oom de polder in. Het water stond destijds nog behoorlijk hoog. Je deed ons geen groter plezier dan met kaplaarzen aan door de natte, moerasachtige begroeiing te laten soppen. Biezen en zeggen tierden welig. We genoten met volle teugen en keken gulzig om ons heen. Niets ontging ons. En toch schrokken we elke keer weer, als er vlak voor onze voeten een watersnip de lucht inschoot.
L>R Bennie van der Weide 2x; Lianne Otter
Ik kan me die eerste keren nog goed herinneren. Het hart klopte in mijn jonge jongenskeel. Om het verrassingseffect te vergroten liet de snip een rauwe schrille kreet horen. Al zigzaggend maakte hij zich uit de voeten. Elk najaar was het prijs. Mijn jongensbrein sloeg op hol. Waar kwamen die geheimzinnige vogels vandaan, waar broeden ze en waar waren ze naar onderweg? Vele vragen die ik toen nog niet kon beantwoorden.
L>R Lubbert Boersma en Hans Peeters 2x
Watersnippen bleven in mijn beleving heel lang de verrassingsvogels, die je altijd te laat zag. Omdat ze pas vlak voor je voeten de lucht ingingen. Dat ik dik een halve eeuw zou moeten wachten, voordat ik watersnippen in alle rust en akelig dichtbij zou kunnen zien, kon ik toen niet bevroeden. Tot ik ongeveer 10 jaar geleden voor het eerst op bezoek was bij boer Murk en zijn plasdrasland. Het heette toen nog geen Gruttoland. Een houten vogelhut stond bij de linker plas en aan elke zijkant van de hut hing een plastic bak in het water. Daarin kon zich één persoon laten zakken. Die zat dan als in een soort schuttersputje met zijn camera in de aanslag schietklaar. Ik zat op scherp in de rechter bak en een collega van me koos de linker.
Foto’s Hans Peeters
Tot mijn grote vreugde scharrelde pakweg 20 meter verderop een watersnip in de begroeide kant van de plas. Langzaam maar zeker kwam de vogel steeds dichterbij en ik hield mijn adem in. Ik durfde mijn collega niet te waarschuwen, bang dat de vogel van schrik zou opvliegen. Op enkele meters afstand maakte ik mijn eerste watersnipfoto’s. Een dag om nooit te vergeten. Mijn collega had inmiddels lucht gekregen van mijn geslaagde snippenaktie en vroeg om van bak te wisselen. Natuurlijk gunde ik hem ook zijn snippenfoto’s en ik verplaatste me naar links en hij naar rechts. Geloof het of niet. Ik zat nog niet of de snip maakte een korte vlucht van rechts naar links en landde precies voor mijn neus. Mijn collega had het nakijken en ik maakte nog wat meer snippenfoto’s. Vervelend voor hem, maar het blijft een mooi waar gebeurd verhaal.
Foto’s Hans Peeters
Sindsdien heb ik al vele malen watersnippen gefotografeerd in Gruttoland. Maar wat is dat met die watersnippen in Wommels? Ze zijn absoluut niet schuw, komen gemakkelijk uit de dekking en laten zich op armlengte fotograferen. Afgelopen maandag was ook weer zo’n dag. Tientallen snippen scharrelden voor de hut. Druk foeragerend, waarbij de hele lange snavel tot aan het snippenoog in het slik verdween. Ik vergaapte me aan hun schoonheid. In een snippenpak zitten 50 kleuren bruin verborgen. Van wit tot donker bruin; ecru, caramel, kaneel, cappuccino, latte tot cognac en van cacao, taupe, leverkleur tot mahonie. Kaneelkleurige veren afgebiesd met sierlijke beige randjes. De ogen zitten aan de zijkant van de kop, zodat ze met gemak voor- en achteruit kunnen kijken. Snippen zien daardoor gevaar al heel ver van tevoren aankomen, maar vertrouwen op hun formidabele schutskleuren en vliegen pas op het laatste moment op. Dat doen ze nu en dat deden ze ook al eeuwen geleden. Maar in Gruttoland weten watersnippen zich veilig en kunnen er ongestoord foerageren. Maandag was dus zo’n échte hele erge snippendag, die me 60 jaar terug in de tijd bracht. Wat heb ik genoten en wat ben ik dankbaar dat ik welkom ben in Gruttoland.
Foto’s Hans Peeters
Het bericht Snippendag verscheen eerst op Agrarisch Natuurfonds Fryslân.